De normaalverdeling is een term uit de statistiek. In de 18e eeuw is een wetmatige verdeling in de variabiliteit van bv zaden of vruchten ontdekt: de middelgrote zijn steeds het meest vertegenwoordigd. Ik ontdekte die wetmatigheid bijvoorbeeld ook bij vliegen, die rustten in de schaduw. De verzamelingenleer is een ander concept om tot een compositie te komen. Ik onderzoek bv alle mogelijke plaatsen, die vlakken ten opzichte van elkaar kunnen innemen. Soms worden formules toegepast, zoals “sla iedere derde plaats over”.

Een serie etsen waarin de voorwerpen zeer nauwkeurig worden afgebeeld. De afbeeldingen zijn in staal geëtst, maar niet afgedrukt: de staalplaat is het uiteindelijke – unieke – werk. Het heeft een dwingend karakter: het is vastgelegd en niet meer te veranderen.

De zelfportretten zijn niet gemaakt voor een fysieke spiegel, maar het zijn portretten in de verschillende “binnenspiegels” gezien. Persoonlijke eigenschappen, ervaringen en dromen zijn erin verwerkt. De portretten zijn in een lange periode ontstaan en zo nu en dan komt er een nieuw bij.

De serie werken gaan over verf als materiaal. Hoe dik kan ik het gieten? Hoe gedragen zich twee natte lagen tegen elkaar? Hoe rimpelt de verf?

De serie “marktplaats” is ontstaan door een kleine Marktplaatsadvertentie van 1 enkel maillootje: bieden vanaf een euro. De aandoenlijkheid (en misschien het schrijnend verhaal erachter) trof me. Later viel mij de schoonheid van de – ongewild – onscherpe foto’s en vreemde composities van veel advertenties op.

Ik werk onder andere aan een serie mechanische beelden. Je draait aan een zwengel en er gebeurt iets. Het moment wanneer iets nog zichtbaar en wanneer niet wordt vloeibaar. Bij een ander beeld vraag je je af of jij wel de baas bent over de beweging of dicteert het beeld de beweging?

Verzamelingen van horizonnen, opleggers, advertenties op marktplaats en de schoonheid van verommeling.